Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی 2 پیاپی 6 1403 06 30 Analysis of Jurisprudential and Historical Foundations of the Distinction Between Shar’i Ta'zir Punishments and Deterrent Punishments in the Penal Policy of the Islamic Republic of Iran تحلیل مبانی فقهی و تاریخی تمایز تعزیرات شرعی و مجازات‌های بازدارنده در سیاست کیفری جمهوری اسلامی ایران 114 136 10.61838/jecjl.144 FA مرضیه مولایی گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. عباسقلی انصاری گروه حقوق کیفری و جرم شناسی، واحد تاکستان، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران. رحمت فرحزادی گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1403/03/02 <p>This article analyzes the jurisprudential and historical foundations underlying the distinction between shar’i ta'zir punishments and deterrent punishments within the penal policy of the Islamic Republic of Iran. The primary objective of this research is to elucidate the theoretical and practical origins of these two penal institutions and to examine their implications for Iran’s legislative and judicial systems. The research method employed in this study is descriptive-analytical and is based on the examination of jurisprudential sources, hadiths, juristic opinions (fatāwā), and a comparative analysis of Iran’s criminal laws. The findings of the study indicate that shar’i ta'zir punishments are grounded in scriptural texts and jurisprudential reasoning, and apply to offenses for which no specific ḥadd punishment is prescribed in Islamic law. The determination of the type and severity of punishment in these cases, while adhering to the principles of Sharia and reformative considerations, lies within the discretion of the Islamic ruler. In contrast, deterrent punishments are established based on considerations of public interest and governmental necessity, with the aim of maintaining public order and social security. Their legitimacy is derived from the authority of the Islamic ruler and the doctrine of Wilāyat al-Faqīh (Guardianship of the Islamic Jurist). The historical analysis reveals that the separation and distinction between shar’i ta'zir and deterrent punishments is not a phenomenon that emerged abruptly with the Islamic Revolution or its aftermath in Iranian penal policy. Rather, this distinction has deep historical roots and is interwoven with the fabric of Shi'a jurisprudence and governmental jurisprudence (fiqh ḥukūmatī), evolving in response to the need for addressing newly arising criminal phenomena.</p> <p>این مقاله به تحلیل مبانی فقهی و تاریخی تمایز میان تعزیرات شرعی و مجازات‌های بازدارنده در سیاست کیفری جمهوری اسلامی ایران می‌پردازد. هدف اصلی پژوهش، تبیین ریشه‌های نظری و عملی این دو نهاد کیفری و بررسی آثار آن در نظام تقنینی و قضایی کشور است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع فقهی، روایات، آرای فقها و تحلیل تطبیقی قوانین کیفری ایران بوده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تعزیرات شرعی بر اساس نصوص و ادله اجتهادی فقهی، ناظر به جرایمی است که برای آن‌ها حد معین شرعی وجود ندارد و تعیین نوع و میزان مجازات در این موارد با رعایت ضوابط شریعت و مصالح اصلاحی، در اختیار حاکم اسلامی قرار دارد. در مقابل، مجازات‌های بازدارنده بر پایه مصلحت‌اندیشی و اقتضائات حکومتی و با هدف حفظ نظم عمومی و امنیت اجتماعی وضع می‌شوند و مشروعیت آن‌ها از اختیارات حاکم اسلامی و نظریه ولایت فقیه ناشی می‌شود. بررسی تاریخی نشان می‌دهد که جدایی و تمایز میان تعزیرات شرعی و مجازات‌های بازدارنده امری نیست که ناگهان و با ظهور انقلاب اسلامی در سیاست کیفری ایران اتفاق افتاده باشد و این موضوع ریشه‌ای کهن داشته و با تار و پود فقه شیعه و فقه حکومتی در هم تنیده که در نیاز به پاسخگویی به جرایم جدید بوده است.</p> https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/144/210