Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی 2 پیاپی 7 1403 09 21 Discretionary Punishments Under the Scrutiny of Postmodernist Propositions مجازات‌های تعزیری در بوته آزمون گزاره‌های پست مدرنیستی 260 273 10.61838/jecjl.212 FA صدیقه چهره قانی منتظر دانشجوی دکتری، گروه حقوق کیفری و جرم شناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران رضا فانی استادیارگروه حقوق، دانشکده الهیات، دانشگاه شهیدمدنی آذربایجان، تبریز، ایران هادی دادیار استادیارگروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران علی رضا اسمعیل زاد استادیارگروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران Journal Article 1403 06 03 <p>Prior to the emergence of the postmodernist school of thought, the positivist or empirical approach had already introduced criminology as a science concerned with the causation of criminal phenomena. From 1876 CE, when criminology was shaped under such an approach, until the 1950s, criminologists viewed the criminal phenomenon through a singular lens. Consequently, the only distinction in their intellectual contributions was a shift in the seasonal backdrop of their observations, while the observed scene remained constant. Eventually, however, voices from behind the intellectual edifice of criminology compelled them to dismantle the walls and transcend dogmatism and unidimensional perspectives. The examination of postmodern criminologists’ viewpoints and the functionality and efficacy of discretionary punishments from their perspective is largely a matter of relativistic interpretation, which significantly complicates the analysis. For instance, postmodernism holds that in class-based societies, or those structurally embedded with racism, sexism, colonialism, and exploitation—what Durkheim termed “mechanical societies”—crime and criminal behavior may be viewed as socially functional and even innovative. Within such a framework, the primary blame and responsibility for criminal acts is often attributed to the state and governing authorities themselves. In contrast, in societies where governance upholds human dignity and recognizes the four generations of human rights, it is untenable to assign any constructive utility to crime or criminal behavior, nor is it justifiable to hold governments accountable for the commission of such crimes.</p> <p>قبل از ظهور مکتب پست مدرن، رویکرد تحققی یا اثبات گرایی، جرم شناسی را نیز به عنوان علمی که به چرایی پدیده مجرمانه می‌پردازد، به ارمغان آورد. از سال ۱۸۷۶میلادی که جرم شناسی متأثر از چنین دیدگاهی متولد شد تا دهه ۱۹۵۰، جرم شناسان تنها از یک پنجره پدیده مجرمانه را به تماشا می‌نشستند؛ در نتیجه تنها تفاوتی که در دستاورد‌های فکری آن‌ها وجود داشت، تغییر فصول منظره مورد تماشا بود، لکن منظره واحد و ثابت بود تا اینکه صداهایی از پشت ساختمان فکری جرم شناسان، آن‌ها را بر آن داشت تا دیوار‌ها فرو ریزند و جزمیت و تک بعدی نگری خارج شوند. بررسی دیدگاه‌های جرم شناسان پست مدرن و کارکرد و کارامدی مجازات تعزیری از نگاه آنان بیشتر مفهومی نسبی است که بررسی مساله را دو چندان میکند به عنوان نمونه می‌توان گفت که از نگاه پست مدرنیسم هر چند در جوامع طبقاتی و جوامعی که نژادگرایی جنسیت گرایی استعمار و استثمار در آن‌ها نهادینه و ساختارمند گردیده است و به تعبیر دورکیم جوامع مکانیکی می‌توان برای بزه و بزهکار قائل به کارکرد‌های اجتماعی مفید و نوآورانه بود و مقصر و مسئول اصلی جرایم را خود دولت و حاکمیت تلقی نمود، لکن در جوامعی که در آن‌ها حاکمیت برای کرامت انسان‌ها ارزش قائل بوده و نسل‌های چهارگانه حقوق بشر را به رسمیت شناخته است نمی‌توان برای بزه و بزهکاری کارامدی مفید در نظر گرفت و مسئولیت جرایم ارتکابی در این قبیل جوامع را متوجه حکومت‌ها نمود.</p> https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/212/130