Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی 4 پیاپی 15 1405 07 01 An Introduction to the Conceptualization of Cyber Assets درآمدی بر مفهوم شناسی دارایی سایبری 1 15 10.61838/jecjl.328 FA عارف شریعت کرمانی گروه حقوق، واحد بین الملل کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران . معین صباحی گراغانی گروه حقوق، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران. یاسر سالاری گروه الهیات و معارف اسلامی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران. Journal Article 1404/04/02 <p>In the present era, concepts such as property, value, objects, and assets have fundamentally changed under the influence of the intangible digital space. In fact, in the domain of ownership within cyberspace, one can either adhere to traditional legal frameworks—applicable in cases where applying such legal principles can achieve the intended objectives in the virtual space—or adopt an alternative perspective. The latter approach implies the existence of laws governing objects and properties in cyberspace that have no equivalent in the field of private law. Adherents of this view argue that the goals of modern law cannot be achieved merely through the application of traditional legal frameworks. In the virtual world, virtual assets are defined as specific software codes that function like physical objects, real-world personal property, or even parts of reality itself, possessing similar qualities. Virtual assets, in order to benefit from legal protection, must satisfy several conditions. These assets should not only possess the physical characteristics of real-world property but also embody other intangible features that cannot be separated from real assets. The ambiguity surrounding the concept of virtual assets closely resembles the uncertainty associated with the concept of real assets. Since the term “asset” is used in law and economics in different senses, such ambiguity is unsurprising. The public often perceives assets as ownership of objects and things, whereas legal scholars define assets as rights associated with objects and issues. Beyond the diverse interpretations of the notion of assets, the main issue is that real-world law primarily emphasizes tangible assets (with few exceptions), a characteristic most evident in Romano–Germanic legal systems. Due to this strong focus on the tangible nature of assets, it appears that jurists have largely ignored the discourse on virtual assets. Nevertheless, the requirement of tangibility is not the only reason for this disregard; exceptions exist, and the possibility of expanding the discussion of virtual assets has, in recent years, attracted significant scholarly attention. In this article, the author examines the subject through a descriptive–analytical method.</p> <p>در عصر حاضر مفاهیمی نظیر مال، مالیت، اشیاء و دارایی به تاثیر از فضای غیرملموس پیش رو، به شکل اساسی تغییر یافته اند. در حقیقت در حوزه مالکیت در فضای مجازی، می‌توان یا تابع حقوق سنتی بود و این موضوع در مواردی مصداق دارد که با اعمال ضوابط حقوق مزبور بتوان اهداف مد نظر در فضای مجازی را محقق ساخت. شکل دیگر از رابطه آن است که قوانینی بر اشیاء و اموال در فضای مجازی حاکم باشد که معادلی در حوزه حقوق خصوصی نداشته باشند؛ پیروی از این نظر به دلیل آن است که نمی‌توان با اعمال ضوابط حقوق سنتی به اهداف موجود در حقوق مدرن دست یافت. در جهان مجازی دارایی مجازی به صورت کدهای نرم افزاری خاصی تعریف می‌شود که مانند اشیاء فیزیکی، دارایی‌های شخصی جهان واقعی و یا بخشی از واقعیت عمل کرده و دارای کیفیات مشابهی هستند^.دارایی‌های مجازی به جهت بهره مندی از حمایت قانونی باید چندین شرط را برآورده کنند. این دارایی‌ها نه تنها باید خصوصیات فیزیکی دارایی‌های جهان واقعی را داشته باشند، بلکه باید دیگر خصوصیات نامحسوسی که قابل تفکیک از دارایی‌های واقعی نیستند را هم دارا باشند^. ابهامی که درمورد مفهوم دارایی مجازی وجود دارد بسیار شبیه به ابهامی است که در مورد مفهوم دارایی واقعی وجود دارد. از آن جای که کلمه دارایی درحقوق واقتصاد درمعانی متفاوتی به کار می‌رود چنین ابهامی دور از انتظار نیست. عوام دارایی را به صورت مالکیت اشیاء وچیزها می‌بینند. حقوقدانان دارایی را به صورت حقوق مرتبط با اشیاء و مسائل تعریف می‌کنند. علاوه بر تفسیرهای متفاوتی که از مفهوم دارایی وجود دارد، مسئله این است که قانون جهان واقعی بر دارایی‌های محسوس (به جز چند مورد استثناء) تاکید می‌کند که این مسئله در سیستم‌های حقوقی رومی – ژرمنی بسیار بارز است. به دلیل تمرکز بر خصوصیت محسوس بودن دارایی‌ها به نظر می‌رسد که حقوقدانان بحث دارایی‌های مجازی را کاملاً مورد بی توجهی قرار داده‌اند. به هر روی، شرط محسوس بودن دارایی‌ها تنها دلیل این بی توجهی نیست، موارد استثنایی وجود دارند و امکان توسعه بحث دارایی‌های مجازی موردی است که در سالهای اخیر بسیار مورد توجه بوده است. در این مقاله نگارنده به شیوه توصیفی تحلیلی موضوع را مورد بررسی قرار داده است.</p> https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/328/240