Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 1405 10 01 Selectivity in the Prosecution of International Crimes: Strategic Necessity or Threat to the Court’s Impartiality گزینش‌گری در تعقیب جرایم بین‌المللی: ضرورت راهبردی یا تهدیدی برای بی‌طرفی دیوان 1 14 FA محمدرضا الیکا گروه حقوق، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران علیرضا میلانی گروه حقوق، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران کریم صالحی گروه حقوق، واحد شهرقدس، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرقدس، ایران Journal Article 1404/07/01 <p>Criminal prosecution before the International Criminal Court, unlike domestic criminal justice systems, operates within a context characterized by political fragmentation, the absence of centralized enforcement mechanisms, and a profound reliance on state cooperation. Within such a structure, the prosecutorial process cannot be understood merely as a legal act; rather, it constitutes a complex set of strategic decisions that carry extensive legal, normative, political, and symbolic consequences. Adopting an analytical–institutional approach, this article argues that criminal prosecution at the International Criminal Court is governed by a multilayered strategic framework composed of prosecutorial discretion as enshrined in the Rome Statute, institutional strategic planning, thematic policy documents, and operational choices throughout the prosecution cycle. The findings of the study demonstrate that prosecutorial discretion, as the structural core of this framework, functions not only as an instrument of law enforcement but also as the principal mechanism for the construction of meaning within international criminal law. Strategic decisions concerning the selection of situations, the gravity of crimes, prioritization of those most responsible, and the implementation of the principle of complementarity play a decisive role in shaping legal narratives of mass violence and establishing normative hierarchies among international crimes. At the same time, the unavoidable reliance on selectivity exposes the Court to significant challenges relating to legitimacy, transparency, and institutional coherence. By examining prosecutorial strategy at different stages of the prosecution cycle—from preliminary examinations to the closure of situations—the article demonstrates that the success or failure of the International Criminal Court depends less on the formal existence of legal rules and more on the coherence, rationality, and transparency of the strategic judgments exercised by the Office of the Prosecutor. Ultimately, it is concluded that prosecutorial strategy is not merely an ancillary managerial tool, but rather the normative engine of international criminal justice and a decisive factor in realizing—or undermining—the promise of ending impunity.</p> <p>تعقیب کیفری در دیوان کیفری بین‌المللی، برخلاف نظام‌های کیفری داخلی، در بستری از پراکندگی سیاسی، فقدان سازوکارهای اجرایی متمرکز و وابستگی شدید به همکاری دولت‌ها صورت می‌گیرد. در چنین ساختاری، فرایند تعقیب را نمی‌توان صرفاً یک کنش حقوقی دانست، بلکه مجموعه‌ای از تصمیم‌های راهبردی است که پیامدهای حقوقی، هنجاری، سیاسی و نمادین گسترده‌ای به همراه دارد. این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی–نهادی، استدلال می‌کند که تعقیب کیفری در دیوان کیفری بین‌المللی تحت حاکمیت یک چارچوب راهبردی چندلایه قرار دارد که از اختیار دادستانی مندرج در اساسنامه رم، برنامه‌ریزی راهبردی نهادی، اسناد سیاست‌گذاری موضوعی و انتخاب‌های عملیاتی در سراسر چرخه تعقیب تشکیل شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که اختیار دادستانی، به‌عنوان هسته ساختاری این چارچوب، نه‌تنها ابزار اعمال قانون، بلکه سازوکار اصلی تولید معنا در حقوق کیفری بین‌المللی است. تصمیم‌های راهبردی مربوط به گزینش وضعیت‌ها، شدت جرم، تمرکز بر مسئولان اصلی و اجرای اصل مکمل‌بودن، نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌دهی به روایت‌های حقوقی از خشونت‌های گسترده و سلسله‌مراتب هنجاری جرایم بین‌المللی ایفا می‌کنند. در عین حال، اتکای اجتناب‌ناپذیر بر گزینش‌گری، دیوان را با چالش‌های جدی مشروعیت، شفافیت و انسجام مواجه می‌سازد. مقاله با بررسی راهبرد دادستانی در مراحل مختلف چرخه تعقیب (از بررسی‌های مقدماتی تا خاتمه وضعیت) نشان می‌دهد که ناکامی یا موفقیت دیوان کیفری بین‌المللی بیش از آنکه صرفاً تابع قواعد حقوقی باشد، به انسجام، عقلانیت و شفافیت داوری‌های راهبردی دفتر دادستانی وابسته است. در نهایت، نتیجه‌گیری می‌شود که راهبرد دادستانی نه یک ابزار مدیریتی فرعی، بلکه موتور هنجاری عدالت کیفری بین‌المللی و عامل تعیین‌کننده در تحقق یا ناکامی وعده پایان دادن به بی‌کیفرمانی است.</p> https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/490/394