Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 1405 10 01 Separability of the Arbitration Agreement from the Main Contract in the Legal Systems of Iran and Finland with Emphasis on International Commercial Arbitration تفکیک پذیری موافقتنامه داوری از قرارداداصلی در نظام حقوقی ایران و فنلاند با تاکید بر داوری تجاری بین المللی 1 16 FA محسن فضلی روزبهانی گروه حقوق، واحد شهرقدس ، دانشگاه آزاد اسلامی ، شهرقدس ، ایران جعفر عسگری گروه حقوق ،واحد شهرقدس،دانشگاه آزاد اسلامی،شهرقدس،ایران حسین منوری گروه حقوق ،واحد شهرقدس، دانشگاه آزاد اسلامی،شهرقدس،ایران Journal Article 1404/08/06 <p>The doctrine of separability plays a fundamental role in international commercial arbitration and provides that an arbitration clause contained within a contract is legally independent from the principal contract. This principle ensures that the arbitration agreement remains enforceable even where the underlying contract is challenged, terminated, or declared invalid. The present study offers a comparative analysis of the application of this doctrine within the legal systems of Iran and Finland. In this regard, the theoretical foundations, judicial interpretations, and legislative frameworks governing the separability doctrine in both jurisdictions are examined, with particular emphasis on the dynamic interaction between the main contract and the arbitration clauses incorporated therein. The analysis demonstrates that the two legal systems differ in the degree of autonomy granted to arbitration agreements, a divergence that reflects broader legal traditions and varying levels of alignment with international arbitration norms.</p> <p>دکترین قابلیت تفکیک در داوری تجاری بین‌المللی نقشی اساسی ایفا می‌کند و بیان می‌دارد که شرط داوری مندرج در یک قرارداد، مستقل از قرارداد اصلی است. این اصل تضمین می‌کند که توافق داوری حتی در صورتی که قرارداد اصلی مورد چالش قرار گیرد یا باطل اعلام شود، قابل اجرا باقی بماند. این نوشتار، تحلیلی تطبیقی از نحوه اعمال این دکترین در نظام‌های حقوقی ایران و فنلاند ارائه می‌دهد. در این راستا، مبانی نظری، تفسیرهای قضایی و چارچوب‌های تقنینی حاکم بر دکترین قابلیت تفکیک در هر دو نظام بررسی می‌شود و بر تعامل پویا میان قراردادهای اصلی و شروط داوری مندرج در آن‌ها تأکید می‌گردد. این تحلیل نشان می‌دهد که دو نظام حقوقی در میزان «استقلال» اعطاشده به توافق‌های داوری از یکدیگر فاصله دارند؛ فاصله‌ای که بازتابی از سنت‌های حقوقی گسترده‌تر و میزان انطباق آن‌ها با هنجارهای داوری بین‌المللی است.</p> https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/503/396