Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 1406 02 01 The Role of Government Structure in the Non-Penal Prevention of Crimes against Humanity بررسی نقش ساختار حکومت در پیشگیری غیرکیفری از جرائم علیه بشریت 1 23 FA حسین نادری گروه حقوق جزا و جرم شناسی،واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران. اکبر رجبی گروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران سمیرا گلخندان گروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران. Journal Article 1405 04 09 <p>Crimes against humanity are among the gravest forms of organized violations of fundamental human rights and are generally committed as part of widespread or systematic attacks against civilian populations. Their structural nature means that they cannot be adequately examined solely through the individual conduct of perpetrators, because in many cases the concentration of political power, weak institutional oversight, judicial dependence, media control, suppression of civil society, and lack of accountability create favorable conditions for the commission and continuation of such crimes. Using a descriptive-analytical method, this study examines the role of government structure in the non-penal prevention of crimes against humanity through two main dimensions: social prevention and situational prevention. The findings indicate that, in the field of social prevention, strengthening independent civil society, guaranteeing media freedom, developing informed public opinion, expanding human rights education, promoting tolerance, and reducing structural discrimination can increase social resilience against hate speech, dehumanization, and organized violence. In the field of situational prevention, the effective distribution of power, separation of powers, judicial independence, the rule of law, oversight of military and security institutions, governmental transparency, and mechanisms of accountability are among the most important measures for reducing opportunities for abuse of public authority. Transitional justice and guarantees of non-repetition can also contribute to prevention by reforming institutions, laws, and administrative structures that previously enabled systematic violence. Overall, the study concludes that effective prevention of crimes against humanity requires an integrated approach in which social and situational prevention operate simultaneously within a system of accountable governance, institutional checks and balances, judicial independence, civic participation, and legal control over the exercise of political power.</p> <p>جرائم علیه بشریت از شدیدترین اشکال نقض سازمان‌یافته حقوق بنیادین انسان به شمار می‌روند که معمولاً در قالب حملات گسترده یا نظام‌مند علیه جمعیت غیرنظامی تحقق می‌یابند. ویژگی ساختاری این جرائم سبب می‌شود که بررسی آنها صرفاً بر مبنای رفتار فردی مرتکبان کافی نباشد، زیرا در بسیاری از موارد، تمرکز قدرت، ضعف نظارت نهادی، وابستگی دستگاه قضایی، کنترل رسانه‌ها، تضعیف جامعه مدنی و فقدان پاسخگویی زمینه ارتکاب و استمرار این جنایات را فراهم می‌کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و با تمرکز بر نقش ساختار حکومت، ظرفیت پیشگیری غیرکیفری از جرائم علیه بشریت را در دو بعد اجتماعی و وضعی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در حوزه پیشگیری اجتماعی، تقویت جامعه مدنی مستقل، تضمین آزادی رسانه‌ها، شکل‌گیری افکار عمومی آگاه، توسعه آموزش حقوق بشر، ترویج فرهنگ مدارا و کاهش تبعیض‌های ساختاری می‌تواند تاب‌آوری جامعه را در برابر نفرت‌پراکنی و خشونت سازمان‌یافته افزایش دهد. در حوزه پیشگیری وضعی نیز توزیع واقعی قدرت، تفکیک قوا، استقلال قضایی، حاکمیت قانون، نظارت مؤثر بر نیروهای نظامی و امنیتی، شفافیت تصمیمات حکومتی و ایجاد سازوکارهای پاسخگویی از مهم‌ترین عوامل محدودکننده فرصت سوءاستفاده از قدرت محسوب می‌شوند. همچنین، عدالت انتقالی و تضمین عدم تکرار می‌تواند از طریق اصلاح نهادها و ساختارهای مولد خشونت، نقش مهمی در جلوگیری از بازتولید جنایات گذشته ایفا کند. در مجموع، پیشگیری مؤثر از جرائم علیه بشریت نیازمند رویکردی یکپارچه است که پیشگیری اجتماعی و وضعی را در چارچوب حکمرانی پاسخگو، قانون‌مدار و مبتنی بر کنترل و توازن قدرت به یکدیگر پیوند دهد.</p> https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/510/490