Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی در دست انتشار 1406 06 01 Examining the Legal Gap Regarding the Use of Covert Imaging Devices in Airport Environments and the Necessity of Criminalization in Iranian Law with a Jurisprudential Approach بررسی خلأ قانونی استفاده از ابزارهای تصویربرداری مخفی در محیط‌های فرودگاهی و ضرورت جرم‌انگاری در حقوق ایران با رویکردی بر فقه 1 19 FA صادق اشرفی کارشناسی ارشد، گروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران Journal Article 1404/10/01 <p>The advancement of modern technologies and the proliferation of imaging devices embedded in everyday objects such as glasses, pens, watches, and similar equipment have generated new challenges in the domains of privacy protection and public security. Airport environments, due to their specific security characteristics, the extensive presence of citizens, and the deployment of protective systems, are considered highly sensitive spaces in which the use of covert imaging devices may lead to consequences such as the disclosure of security-related information, violation of passengers’ privacy, and even the identification of security personnel. Despite the significance of this issue, an examination of the Iranian legal system indicates the absence of specific regulations governing the possession or use of objects equipped with hidden cameras in airport environments, and existing laws primarily address the criminal outcomes rather than criminalizing preparatory conduct. The present study, employing a descriptive–analytical method, examines the existing regulations and analyzes the legal gap in this field, while also elucidating the necessity of adopting a preventive criminal policy and enacting specific criminalization measures in this regard. The findings of the study demonstrate that criminalizing the possession and use of covert imaging devices in airport environments can play an effective role in preventing security threats and safeguarding privacy.</p> <p>پیشرفت فناوری‌های نوین و توسعه ابزارهای تصویربرداری در قالب اشیای روزمره نظیر عینک، خودکار، ساعت و سایر تجهیزات مشابه، چالش‌های جدیدی در حوزه حمایت از حریم خصوصی و امنیت عمومی ایجاد کرده است. محیط‌های فرودگاهی به دلیل ویژگی‌های خاص امنیتی، حضور گسترده شهروندان و استقرار تجهیزات حفاظتی، از جمله فضاهای حساس محسوب می‌شوند که استفاده از ابزارهای تصویربرداری مخفی در آن‌ها می‌تواند پیامدهایی نظیر افشای اطلاعات امنیتی، نقض حریم خصوصی مسافران و حتی شناسایی نیروهای امنیتی را در پی داشته باشد. با وجود اهمیت موضوع، بررسی نظام حقوقی ایران نشان می‌دهد  مقررات خاصی در خصوص حمل یا استفاده از اشیای مجهز به دوربین مخفی در محیط‌های فرودگاهی وجود ندارد و قوانین موجود عمدتاً ناظر بر نتایج مجرمانه بوده و رفتارهای مقدماتی را جرم‌انگاری نکرده‌اند. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی ضمن بررسی مقررات موجود، به تحلیل خلأ قانونی در این حوزه پرداخته و ضرورت تدوین سیاست جنایی پیشگیرانه و جرم‌انگاری خاص در این زمینه را تبیین می‌کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد جرم‌انگاری حمل و استفاده از ابزارهای تصویربرداری مخفی در محیط‌های فرودگاهی می‌تواند نقش مؤثری در پیشگیری از تهدیدات امنیتی و حمایت از حریم خصوصی ایفا نماید.</p> https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/539/389