Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی 1 پیاپی 1 1402 09 01 Analysis of the Scope of the Crime of Threat in Iranian Criminal Law with Emphasis on Non-Explicit Implied Threats تحلیل قلمرو جرم تهدید در حقوق کیفری ایران با تاکید بر تهدید های غیر صریح ضمنی 226 248 10.61838/jecjl.608 FA حسین حیدری کارشناسی ارشد، گروه حقوق کیفری و جرم شناسی، دانشگاه پیام‌نور، تهران ، ایران Journal Article 1402/04/01 <p>The crime of threat, particularly in its non-explicit and implied form, is one of the most challenging issues in Iranian criminal law. Article 669 of the Islamic Penal Code (Book Five: Ta'zirat) employs the phrase “by any means whatsoever,” thereby allowing the inclusion of indirect, implied, and non-verbal threats within its scope. Nevertheless, distinguishing such threats from concepts such as ordinary teasing, reasonable warnings, or jokes requires precise customary, contextual, and psychological criteria. This article adopts a descriptive-analytical approach and relies on library-based sources and judicial practice to examine the foundations, elements, and scope of implied threats in Iranian law. The findings indicate that the realization of an implied threat depends upon establishing two essential elements: criminal intent (specific mens rea) and the creation of reasonable fear in the recipient. Courts generally infer the offender’s internal intent through indicators such as a history of hostility, the tone of communication, the temporal and spatial context, and the offender’s customary capacity to carry out the threatened act. Recent judicial practice, particularly in cybercrimes and threats communicated through social media platforms, has adopted a relatively broad interpretation of implied threats. However, this expansion of the offense's scope has consistently faced criticism regarding compliance with the principle of legality in criminal law and the protection of freedom of expression. The article concludes by emphasizing the necessity of developing clearer customary standards and providing judicial training for the identification of non-explicit threats, while also proposing measures to improve evidentiary assessment and ensure fairer criminal proceedings.</p> <p>جرم تهدید، به ویژه در شکل غیرصریح و ضمنی آن، یکی از چالش‌برانگیزترین موضوعات در حقوق کیفری ایران است. ماده‌ی ۶۶۹ قانون مجازات اسلامی (بخش تعزیرات) با استفاده از عبارت «به هر نحو»، امکان شمول تهدیدهای غیرمستقیم، ضمنی و غیرزبانی را فراهم ساخته است. بااین‌حال، تشخیص این نوع تهدیدها از مفاهیمی همچون مزاح عادی، هشدار منطقی یا شوخی، نیازمند معیارهای دقیق عرفی، موقعیتی و روانی است. این مقاله با روش توصیفی‑تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه‌ای و رویه‌ی قضایی، به تبیین مبانی، ارکان و قلمرو تهدید ضمنی در حقوق ایران می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که تحقق تهدید ضمنی منوط به احراز دو رکن اساسی «قصد مجرمانه (سوءنیت خاص)» و «ایجاد خوف معقول» در مخاطب است و دادگاه‌ها با توسل به قرائنی چون سابقه عداوت، لحن کلام، موقعیت مکانی‑زمانی و توانایی عرفی مرتکب، به کشف نیت باطنی اقدام می‌کنند. رویه‌ی قضایی اخیر، به‌ویژه در جرایم سایبری و تهدیدهای ارسالی از طریق شبکه‌های اجتماعی، رویکردی نسبتاً موسع به تهدیدهای ضمنی اتخاذ کرده است؛ اما این توسعه دایره‌ی شمول، همواره با نقدهایی از حیث رعایت اصل قانونی بودن جرایم و حفظ آزادی بیان مواجه بوده است. در پایان، مقاله ضمن تأکید بر ضرورت تدوین ضوابط عرفی روشن‌تر و آموزش قضات در زمینهٔ تشخیص تهدیدهای غیرصریح، پیشنهادهایی برای ساماندهی اثباتی و دادرسی عادلانه‌تر ارائه می‌دهد.</p> Crime Threat Fear Harm Criminal Law Implied Threat Specific Intent and Case Law جرم تهدید ترس ضرر حقوقی کیفری تهدید غیرصریح ضمنی سوءنیت خاص رویه قضایی https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/608/386