Maher Publishing Institute دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی 1 پیاپی 4 1402 12 28 A Comparative Analysis of Civil Liability Arising from Anticipatory Breach of Contract تحلیل تطبیقی مسئولیت مدنی ناشی از نقض پیش از موعد قرارداد 191 210 10.61838/jecjl.699 FA حسین رضی کلایه دانشجوی دکتری، گروه حقوق خصوصی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران. سید امیرحسام موسوی استادیار، گروه حقوق خصوصی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران حبیب‏ اله رمضانی آکردی استادیار، گروه حقوق خصوصی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین،ایران. مسعود البرزی ورکی دانشیار، گروه حقوق خصوصی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران. Journal Article 1402 08 01 <p>Anticipatory breach of contract refers to a situation in which one of the parties, before the time stipulated for performance of the obligation has arrived, expressly or impliedly declares an intention not to perform the obligation or acts in such a manner that its future performance appears impossible or unlikely. Under such circumstances, the other party may be compelled to adopt remedial measures to prevent the occurrence or aggravation of loss, thereby giving rise to civil liability. This issue is significant because, in cases of anticipatory breach, the obligation remains temporally capable of performance, while serious indications exist that it will not be performed in the future. The findings of the study demonstrate that various legal systems and major transnational legal instruments, through recognition of the doctrine of “anticipatory breach of contract,” have established mechanisms to protect the obligee and prevent the aggravation of losses. In Iranian law, despite the possibility of relying on the general rules of contract law and civil liability, the absence of explicit statutory provisions and a consistent body of judicial precedent has created ambiguity regarding the recognition and legal consequences of civil liability arising from this form of breach. Employing a descriptive-analytical and comparative approach, this study examines the possibility and scope of recognizing civil liability arising from anticipatory breach of contract in Iranian law, selected legal systems, and transnational legal instruments, with particular emphasis on the principles of full compensation, the prohibition against causing harm to others, and good faith.</p> <p>نقض پیش از موعد قرارداد، وضعیتی است که در آن یکی از طرفین، پیش از فرا رسیدن موعد اجرای تعهد، به‌صورت صریح یا ضمنی عدم اجرای تعهد را اعلام یا به‌گونه‌ای رفتار می‌کند که اجرای آن در آینده ناممکن یا غیرمحتمل به نظر برسد. در چنین شرایطی، طرف مقابل ممکن است برای جلوگیری از ورود یا تشدید خسارت، ناگزیر به اتخاذ تدابیر جبرانی شود و از این رهگذر، زمینه تحقق مسئولیت مدنی فراهم گردد. این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که در نقض پیش از موعد، تعهد هنوز از حیث زمانی قابل اجراست، اما قرائن جدی بر عدم اجرای آن در آینده وجود دارد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در نظام‌های حقوقی مختلف و اسناد مهم فراملی، با پذیرش نظریه «نقض پیش از موعد قرارداد»، سازوکارهایی برای حمایت از متعهدله و جلوگیری از تشدید خسارات پیش‌بینی شده است. در حقوق ایران، با وجود امکان استناد به قواعد عمومی قراردادها و مسئولیت مدنی، فقدان مقررات صریح و رویه قضایی منسجم، موجب ابهام در شناسایی و آثار مسئولیت مدنی ناشی از این نوع نقض شده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و تطبیقی، امکان و حدود پذیرش مسئولیت مدنی ناشی از نقض پیش از موعد قرارداد را در حقوق ایران، نظام‌های حقوقی منتخب و اسناد فراملی بررسی می‌کند و بر اصول جبران کامل خسارت، منع اضرار به غیر و حسن نیت تأکید دارد.</p> https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/download/699/462