نقش مردم محلات فرسوده در کاهش جرم؛ مطالعه موردی شهر اصفهان

نویسندگان

کلمات کلیدی:

مشارکت مردمی, بافت فرسوده, کاهش جرم, سیاست جنایی مشارکتی, امنیت محله‌ای, شهر اصفهان

چکیده

بافت‌های فرسوده شهری به دلیل فرسودگی کالبدی، ضعف خدمات عمومی، معابر باریک و کم‌نور، خانه‌های رهاشده، کاهش نظارت طبیعی، فقر، بی‌ثباتی سکونتی و تضعیف روابط همسایگی، از جمله فضاهایی هستند که می‌توانند زمینه‌ساز افزایش بی‌نظمی، احساس ناامنی و فرصت‌های ارتکاب جرم شوند. در چنین محلاتی، واکنش کیفری و انتظامی، هرچند ضروری است، به‌تنهایی برای ایجاد امنیت پایدار کافی نیست؛ زیرا بخشی از علل جرم در ساختار اجتماعی، محیطی و نهادی محله ریشه دارد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مردم محلات فرسوده در کاهش جرم، با مطالعه موردی شهر اصفهان، انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی ـ تحلیلی است و با تکیه بر مبانی جرم‌شناسی شهری، سیاست جنایی مشارکتی، پیشگیری اجتماعی، پیشگیری وضعی و رویکرد طراحی محیطی به تحلیل موضوع می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مردم محله می‌توانند در چهار سطح شناختی، ارتباطی، عملی و نهادی در کاهش جرم نقش‌آفرینی کنند. شناخت نقاط ناامن، گزارش‌دهی جرائم و تخلفات، مشارکت در بهسازی محیط فیزیکی، مطالبه روشنایی و خدمات شهری، تشکیل گروه‌های همیاری محلی، همکاری با پلیس محله‌محور، حضور در تصمیم‌گیری‌های شهری، حمایت از خانواده‌های آسیب‌پذیر و استفاده از ظرفیت مساجد، مدارس، شوراهای محلی و دفاتر تسهیل‌گری از مهم‌ترین ابعاد این مشارکت است. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که کاهش جرم در بافت‌های فرسوده اصفهان نیازمند الگوی مشارکتی، محله‌محور، اجتماعی ـ فضایی و چندنهادی است. در این الگو، مردم نه جایگزین نهادهای رسمی، بلکه شریک فعال تولید امنیت محله‌ای هستند.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

مراجع

Abbasi, M. (2022). Criminal Policy and Crime Prevention. Mizan.

Ahmadabadi, Z., Salehi, M., & Ahmadabadi, A. (2008). The relationship between place and crime. Social Welfare Quarterly, 8(27).

Ardabili, M. A. (2017). General Criminal Law, Volume 1 (51st ed.). Mizan.

Bayat Rostami, Z. (2010). Investigating the role of environmental design in crime prevention and increasing urban security. Journal of Urban Studies.

Cohen, L. E., & Felson, M. (1979). Social change and crime rate trends: A routine activity approach. American Sociological Review.

Crowe, T. D. (2000). Crime Prevention Through Environmental Design. Butterworth-Heinemann.

Hirschi, T. (1969). Causes of Delinquency. University of California Press.

Jacobs, J. (1961). The Death and Life of Great American Cities. Random House.

Kalantari, M., & Jabbari, H. (2013). Investigating the relationship between the type and extent of urban land use in the spatial formation of delinquency: Case study of District 19 of Tehran. Human Geography Research Quarterly.

Mirarab, M. (2000). A brief look at the concept of security. Baqir al-Ulum Political Science Quarterly, 3(9).

Najafi Abrandabadi, A. H. (2011). Criminology Lectures. Faculty of Law, Shahid Beheshti University.

Newman, O. (1972). Defensible Space: Crime Prevention Through Urban Design. Macmillan.

Paknahad, A. (2015). Preventive Criminology. Majd Publications.

Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. Simon & Schuster.

Sampson, R. J., Raudenbush, S. W., & Earls, F. (1997). Neighborhoods and violent crime: A multilevel study of collective efficacy. Science, 277.

Shaw, C. R., & McKay, H. D. (1942). Juvenile Delinquency and Urban Areas. University of Chicago Press.

Tabatabaei Motameni, M. (2023). Administrative Law (28th ed.). SAMT, Organization for Researching and Composing University Textbooks in the Humanities.

Tabrizi, M. (2013). Urban Sociology and Social Harms. SAMT.

Ziari, K. (2016). Investigating indefensible urban and local spaces: Case study of Harandi neighborhood, Tehran. Journal of Urban Studies.

دانلودها

گاه‌شمار انتشار

چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش

شماره

نوع مقاله

مقالات

نحوه استناد به مقاله

رستگاری س. م. ., شکرچی زاده م., & جلیلیان م. . (1406). نقش مردم محلات فرسوده در کاهش جرم؛ مطالعه موردی شهر اصفهان. دانشنامه فقه و حقوق تطبیقی, 1-20. https://www.jecjl.com/index.php/jecjl/article/view/642

مقالات بیشتر خوانده شده از همین نویسنده